بحث سهم خواهی از دولت، بحث تازه ای نیست، و همواره در هنگامه ی ظهور هر دولت امری رایج و معمول بوده، که البته در هر دوران، به اقتضای زمان، تعریف و بازتاب خاص خود را داشته است. و اما حال که همراهی عظیم و اعتماد مجدد جریان اصلاحات و حامیانش، سیر اعتدال را تداوم بخشیده است، نظرات و راهکارهای دلسوزانه، از سوی برخی چهره های منتسب به دولت، معنای طلبکاری و منت نهی گرفته است، و این در حالی است که این اظهارنظرها، اذهان عمومی را به تأمل واداشته، که آیا این مواضع تفرقه انگیز، از ترس خسارت جایگاه، و یا به دلیل عدم درک مطالبات مردم و جریان مطلوب سیاسی آنها و واقعیات زمان است؟ نتیجه پایانی انتخابات ریاست جمهوری، باز هم به خوبی روشن ساخت که، نقش جریان اصلاحات، برای دولت تدبیر و امید، نه نقش یک هوادار موقت و مصالح اندیش، که تکیه گاه و ستون مطمئن این دولت در مسیر عقلانیت اجرائی و تدبیر عمومی است، و دولت، بدون این ستون، و بدون پشتیبانی مردمی که طی رفراندوم های تاریخی سالیان اخیر ، جریان اصلاحات را پشتوانه محکم دولت اعتدال، و پیشرفت کشور قرار دادند، دولت، بی شک در مسیر بازگشت به گذشته قرار گرفته، و از مرز اعتدال، و عقلانیت و تدبیر نو و توسعه روابط بین الملل بازخواهد ماند، و خود قربانی بی اعتنایی به پشتوانه ی عظیم سیاسیش خواهد شد. شاید برخی چهره های شاخص بقولا اصلاحطلب، برداشت درستی از اعتماد مجدد عموم به دولت نداشته، و مطالبات شخصی خود را وسیله ی فشار به دولت قرار دهند، و اما اقتضای زمان، و خواسته واقعی افکار عمومی، و برنامه ها و پروژه های سخت سیاسی ملی و بین المللی عصر حاضر، جای تردیدی در ضرورت توسعه دولت در مسیر هموار اصلاحطلبی، جهت مستحکم نمودن جایگاه دولت، و تضمین اعتبار در نزد افکار عمومی باقی نخواهد گذاشت. هر چند که یکدست بودن دولت نکته مثبتی در ادامه حیات آن نخواهد بود، اما انسجام و اعتماد و سیر صعودی همواره ی دولت، نیازمند مدیران براستی همراه و متعهد به دولت است، و این سیر جز از مجرای نیروهای کارکشته و خوشنام و مردمی اصلاحات عبور نخواهد کرد، و در غیر اینصورت برای عبور از دام های در پیش، و ادامه ی حرکت در مسیر مشخص، از پشتوانه ی خردجمعی و همراهی سدشکن مردم محروم خواهد ماند. بی شک، در منظر افکار عمومی، حضور حداکثری جریان اصلاحات در بدنه ی دولت، نه سهم خواهی، که پاسخ معقول دولت به اعتماد هواداران و چهره های شاخص این جریان است، و منطق و صلاح و حیات دولت همواره حکم می کند که دست یاری بسوی جمعی دراز شود که در بزنگاه سخت رقابت و نیاز، پشتوانه ای عظیم و منسجم از اعتماد و همراهی برای تداوم دولت و برنامه های اجرائی آن بوده اند. و در نهایت، هنگامی که همراهی و سهم خواهی در مسیر مشخص سیر بسوی تعالی کشور و حاکمیت چندصدایی و امید بخشیدن به ملت و ترقی همه جانبه باشد، نه سهم خواهی، که حق خواهی مطلوب عموم، برای رونق امور و ادامه عقلانی اداره ی اجرایی کشور، بر اساس این مطالبه ی حق است.